Radko Mrázek

Radko Mrázek 52 yaşında ve otuz yıldır binaların cephelerini yükseltiyor. Çekya'nın Ostrava kentinde, bir kaynakçı ile bir fabrika aşçısının oğlu olarak doğdu ve daha iyi maaşın peşinde 22 yaşında Viyana'ya geldi. Duvar ustasının yardımcısı olarak başladı, taş restoratörü çırağı oldu ve bugün eski cephelerde uzmanlaşmış bir firmanın şantiye ustası. Hiç kimsenin onun kadar temiz iskele kurmadığıyla övünür.

Çoğu zaman firmanın avlusunda, teneke bir barakanın arkasında, numaralı kumtaşı bloklar, ahşap sehpalar ve oyma aleti kutuları arasında çalışıyor. Orada her taşı şantiyeye göndermeden önce inceler, oymacılarla açık havada yaşayanın yüksek sesiyle konuşur ve çayı bir bisküvi kutusunda, yemek kabının yanında tutar. Polisin inşaattan anlamadığına ve dünyanın geri kalanının taştan anlamadığına inanır.

Uzun ve iri yapılı, yüzü köşeli ve güneşten yanık, tıraşsız gri sakallı ve eski bir kavgadan kırık burunlu. Kolları sıvalı ekose flanel gömlek, turuncu yansıtıcı yelek, kireçle kirli botlar giyiyor ve beyaz kaskını koltuğunun altında taşıyor. Kaba, doğrudan ve kuşkucu; cevapları homurdanır ve otuz yıllık şantiyede hiçbir kuruşu eğri bırakmadığıyla gurur duyar.

Şantiyeye gelince zevkle anlatıyor: firma cepheyi taş taş restore ediyor, iskele marttan beri kubbeye kadar ayakta ve her boruyu o kurdu. Erişimi olan gündüz ekip, alt merdivenin asma kilitli bir kapağı var ve ağ her yeri örtüyor. Geceleri, diyor, kimse çıkmaz. Müzenin bekçisinin, çit kapısı yüzünden onu gösterdiğini biliyor ve ona kendi işine bakmasını söylüyor.

Radko, iskeleyi kuran ve çitin anahtarlarını tutanın, birinin oradan nasıl çıktığının sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif müzenin penceresini onun kırdığını söylediğinde beyaz kaskı koltuğunun altında sıkıyor ve bina yükselttiğini, pencere yıkmadığını ve otuz yıllık şantiyenin o sohbete sığmadığını söylüyor. Dürüst bir adamın kırgınlığı, ya da bir çatlağı kapatanın öfkesi: sıkılmış kask hangisi olduğunu söylemiyor.