Wilma Strasser

Wilma Strasser 56 yaşında ve dokuz yıldır müzenin gece bekçisi. Graz'da, bir kömür madencisi ile bir çamaşırcının kızı olarak doğdu, 15 yaşında okulu bıraktı ve gri üniformayı giymeden önce fabrikadan çamaşırhaneye, mağazaya kadar çalıştı. Bütün gece uyanık kalmanın sırrının yapacak bir şeyin olması ve yönetmeliğin sahip olduğu en iyi patron olduğunu söylüyor.

Favoriten'de asansörsüz bir tuğla binada iki odalı bir dairede yalnız yaşıyor; her şey yönetmeliğin isteyeceği yerde: gergin çarşaflı yatak, kapıda yan yana botlar, lavabonun yanında yıkanıp kurutulmuş termos. Tek koltukta uyuyan ve soyadıyla çağırdığı gri bir kedisi var. Müzeden şafakta döner, siyah bir kahve içer ve uyumak için perdeleri çeker.

Zayıf, yorgun yüzlü ve derin göz altı halkalı, kısa gri saçlı ve güzel olmaktan çoktan vazgeçmiş bir permalı. Açık mavi gömlekli gri üniformayı ve omzunda kumaş rozeti giyiyor; kemerine yürürken kasıtlı olarak şıngırdattığı müze anahtar demetini takıyor. Kuru, savunmacı, az konuşur ve çoğu zaman sanki yönetmelik kendisinden önce konuşmuş gibi yönetmeliği anarak cevap verir.

Suç gecesine gelince hikâyesi defterde: 02.00, 03.00 ve 04.00 devriyeleri, üç kanat, her şey sakin, kendi yazısıyla. 03.55 alarmına dair, teknisyen söylediği için panelden yeniden kurduğunu belirtiyor: cuma günü sensörle uğraştı ve gece çalarsa iskele tozu olduğunu söyledi. Cephe şantiyesinin ustasını gösteriyor; konteynerinin ışığı bütün gece yanık kaldı ve çit kapısını yalnızca o kilitliyor.

Wilma, cephede şantiye açıkken yukarı çıkmadan alarmı yeniden kuran bekçinin yapmadığı şeyin sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif birinin çıkması için alarmı yeniden kurduğunu söylediğinde, anahtar demetinin şıngırtısı kemerinde kesiliyor ve dokuz yılda bir iğne bile kaybolmadığını deftere yazmasını söylüyor. Doğru bir çalışanın gururu, ya da kapalı kapı gibi kullanılan yönetmelik: anahtarların sessizliği ikisine de sığar.