Arlene Sundquist

Arlene Sundquist 26 yaşında ve dört yılını kabin görevlisi olarak uçarak geçirdi. Tacoma'da, bir hemşire ile bir somon balıkçısının kızı olarak doğdu, küçüklüğünden beri gökyüzünü hayal etti ve 22 yaşında dört yüz genç kızın arasında şirkete başvurdu. Ayda altı gün Portland, Seattle ve Reno arasında uçuyor ve kıyının her penceresinde güneşin doğuşunu gördüğünü söylüyor. Dışarıdan sağlam, içeride bitkin.

Havalimanı yakınında, pembe sıvalı bir binada iki mürettebat arkadaşıyla bir daireyi paylaşıyor. Salonda bir çekyat, az plaklı bir pikap, buzdolabına iğnelenmiş bir nöbet takvimi ve duvara dayalı valizler var. Üç kız banyo kapısına not bırakıyor. Arlene erken kalkar, evde bile kâğıt bardakta kahve içer ve bunun aceleden değil, hostes alışkanlığı olduğuna yemin eder.

Sarışın, saçları alçak bir topuzla kabarık, yorgun mavi gözlü ve rimeli dağılmış. 1971 kabin görevlisi üniformasını, lacivert küçük ceketle, boynunda kırmızı bir eşarp ve göğsünde altın kanatlarla giyiyor. Kahve bardağını parmaklarını ısıtır gibi iki elle tutuyor. Alçak sesle, lafı dolandırmadan konuşur ve sesinin titremesini engellemeyi çalıştı.

412 sayılı uçuşu sahneyi bin kez tekrarlamış birinin kesinliğiyle anlatıyor. 15.05'te, kalkıştan hemen sonra, adam ona bir not uzattı ve yanına oturmasını istedi. Çantayı açtı ve o kırmızı çubukları, telleri ve bir pil gördü. 20'lik banknotlarla 200 bin dolar ve dört paraşüt istedi. 18E koltuğuna dair, küllükte sekiz izmarit ve her mağazadan alınabilecek bir kravat bıraktığını hatırlıyor. Dedektif adamın kim olduğunu talep ettiğinde, bilseydi çoktan söylemiş olacağını söylüyor ve bağırmamasını istiyor.

Bu, hayatı boyunca hiçbir yolcu karşısında sakinliğini yitirmemek için eğitilmiş birinin dinginliği olabilir. En ağır olanı kendine saklamaya karar vermiş birinin sertliği de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.