Orval Odegaard

Orval Odegaard 51 yaşında ve 1944'ten beri paraşütle atlıyor. Washington'un doğusunda bir buğday çiftliğinde, çalışan bir uçaktan genç adamın neden atlamak istediğini hiç anlamayan Norveçlilerin oğlu olarak doğdu. 24 yaşında askere yazıldı, savaşta atladı, bir çakı kemeriyle, takmadığı bir madalyayla ve rüzgâra doymaz bir iştahla döndü. Paraşüt okulunu on iki yıl önce açtı ve öğrenciye, itfaiyeciye ve gökyüzünü yeniden hissetmek isteyen gaziye ders veriyor.

Bir iniş pistinin kıyısında, kente yirmi dakika uzaklıkta, beyaza boyalı ahşap bir evde yaşıyor. Sallanan sandalyeli bir verandası, bir yığın odunu, yaşlı bir köpeği ve ısıtılmış kahve kokan bir mutfağı var. Salonda eski sınıfların fotoğraflarını ve iğnelerle dolu bir Washington haritasını astı. Akşam yemeğini neredeyse hep ocağın yanında ayakta, radyo dinleyerek yer.

Uzun ve kemikli, yüzü kızarık ve güneşten pişmiş, burnu kırmızımsı ve gri saçları dipten kesilmiş. Ekose gömleğin üzerine eskimiş kahverengi deri pilot ceketi, haki pantolon ve topuklu botlar giyiyor ve motorun üstünden hep bağırıyormuş gibi yüksek sesle konuşuyor. Sert, gururlu; paraşütlere çocuk gibi davranır ve hiçbirine eleştiri kabul etmez.

Uçağa yolladığı paraşütlere gelince, oyuncunun bilmek isteyeceğini açıklıyor: dört, istedikleri gibi, ikisi sırt, ikisi göğüs yedeği. Reno'da yepyeni, yönlendirilebilir spor paraşütü ve bıçakla açılmış bir yedek kaldı. Adam eski, anında açılan askerî olanı aldı. Spor olan daha iyi, ama orduda atlamış biri bedeninin bildiğini alır. Dedektif o paraşütü kimin için katladığını talep ettiğinde, parayı ödeyen şirket için olduğunu söylüyor ve sakin olmasını istiyor.

Bu, mesleğine dair her kuşkudan alınan bir gazinin sertliği olabilir. Kendi okulunda olanları açıklamamayı öğrenmiş birinin savunması da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.