Wilfredo Ordóñez

Wilfredo Ordóñez 27 yaşında ve beş yılını Hotel Atlántida'nın telefon santralinde geçirdi. Havana'da Cerro semtinde, bir liman işçisi ile bir terzinin oğlu olarak doğdu ve ailede ortaokulu bitiren ilk kişi oldu. İngilizce ve İtalyancayı misafirleri dinleye dinleye öğrendi; bugün bir konuşmayı tonundan dinler ve kişi bitirmeden cevap verir. Biri ona tezgâh şefi dediğinde güler ve teşekkür eder.

Anne babasıyla Cerro'da, parmaklıklı verandalı, yıpranmış fayanslı dar tek katlı bir evde yaşıyor; salonda babanın bütün araba yarışlarını ve beyzbol maçlarını dinlediği kocaman bir radyo var. Anne, vardiyadan döndüğünde diye termosta süzülmüş kahve bırakır. Odası mutfakla duvar paylaşıyor ve ekmek kokusuyla uyanıyor. Dolabında katlı bir ceket ve boyalı iki çift ayakkabı saklıyor.

Zayıf, açık esmer tenli, kısa siyah saçlarını ayrımla taramış, ince bıyıklı ve dikkatli gözlü. Altın düğmeli resepsiyonist üniformasını ve siyah papyonu giyiyor ve santralde olmadığında bile boynunda telefoncu kulaklığı asılı duruyor. Kibar, güler yüzlü; her misafire maestro der ve hepsinin adını hatırlar. Ceketi neredeyse hep yamuk ilikli.

Otele gelince acele etmeden anlatıyor. Her arama onun masasından geçer, dışarıdan, dahililerden, odalara. Her not karbonlu bloğa yazılır ve kopya sabah yönetimin kontrolü için tutturulur. Evin kuralı. Salı günü şampiyondan, bütün yarışları radyodan dinleyen babası için imza istediğini anlatıyor. Geceye dair, deri ceketli bir adamın döner kapıdan girdiği dakikayı tarif ediyor ve masada olduğunu ve hiçbir şey yapamadığını söylüyor. Şampiyonu nereye götürdükleri sorulduğunda, bilmesinin yolu yok, diyor: telefon cevaplıyor.

Bu, işini seven ve bir silah karşısında soğukkanlılığını yitirmiş iyi bir gencin yardımseverliği olabilir. Gerekenden fazla cevap vermemeyi öğrenmiş birinin eğitimli nezaketi de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.