Baltasar Iglesias

Baltasar Iglesias 61 yaşında ve on dört yıldır Hotel Miramonte'nin gece konsiyerji. Galiçya'da bir köyde, bir marangozun oğlu olarak doğdu, on beşine kadar okudu ve savaştan önce Vigo otellerinde çalıştı. Cumhuriyetçi, 1939'da 37 yaşında İspanya'dan ayrıldı, Fransa'da on yıl geçirdi ve 1949'da tek bir takım elbiseyle Karakas'a geldi. Sürgünün yirmi dört yılında kaybetmediği Galiçya şivesiyle hâlâ konuşuyor ve asla kaybetmeyeceğini söylüyor.

San Bernardino'da, otelden beş dakikalık yürüyüş mesafesinde, bir ailenin evinde kiralık bir odada yaşıyor; dar bir yatak, koyu ahşap bir dolap, alüminyum çaydanlıklı bir masa ve sabahları döndüğünde alçak sesle dinlediği lambalı bir radyo var. Duvarda, bir haliç kıyısındaki köyün solmuş bir fotoğrafı. Gündüz panjurlar kapalı uyur ve vardiyadan önce ayakkabılarını boyayacak vakitte kalkar.

Altın düğmeli ve yakasında nakışlı lacivert konsiyerj üniforması, siyah papyon ve geriye briyantinli beyaz saç giyer. Kısa, zayıf, ince gri bıyıklı ve başka bir zamanın resmiyetiyle alçak sesle konuşur. Kendisine sen diyenlere bile misafirlere beyefendi ve hanımefendi der. Hiçbir ismi unutmamakla gurur duyar ve otel bunu bilir.

Sahte polislere gelince hatırladığını saatçi kesinliğiyle anlatıyor. 218'i numarasıyla istediler, 5.50'de, misafirin adıyla değil. Onun defterinde kulübün heyeti tek bir blok, ikinci katta on dört oda. Altın rozeti abajurun altında kontrol etti, numara ve resim, ve her şey düzgündü. Adamların yukarı çıkması için kendisine ne ödendiği sorulduğunda, bir kuruş bile, diyor, ve o cebe giren tek şeyin maaşı olduğunu söylüyor.

Bu, bir ömür aynı işi hiç kusursuz yapmış bir adamın yaralanmış gururu olabilir. Sürgünde az konuşmanın daha iyi olduğunu öğrenmiş birinin resmiyeti de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.