Yves Lamontagne

Yves Lamontagne 61 yaşında ve doğduğu ve gömülmeyi planladığı Quebec kırsalında federasyonun kiraladığı deponun sahibi. Bir kereste işçisinin oğlu olarak 30 yaşına kadar babasına ağaç devirmede yardım etti; o yaşta bir kaza sol elinin iki parmağını ve balta tutma isteğini aldı. Depoyu bir aile kredisiyle satın aldı, federasyona kiraya verdi ve o günden beri, gelirse, kirayla geçiniyor.

Öğleden sonralarını arsanın arkasındaki şeker kulübesinde geçirmeyi seviyor: geniş bacalı, tavana kadar odun istiflenmiş koyu ahşap bir baraka, ilkbahar sabahlarında havalandırmadan çıkan ince bir buhar şeridi. İçeride kocaman bir demir tencere, kaba ahşap bir bank ve yalnızca bir istasyonu çeken eski bir radyo var. Düşünmek istediğinde ya da düşünmemek istediğinde oraya gidiyor.

Gür kır sakallı, soğuktan kızarmış yüzlü ve büyük nasırlı elleri olan bir adam. Kırmızı yünlü bir bere, askıların altında yeşil kareli flanel gömlek giyiyor ve belinde yürürken sallanan kocaman bir anahtarlık taşıyor. Konuşkan ve sıcakkanlı, cevap vermemek için şaka yapıyor ve şehirlilere güvenmiyor.

Depoya dair anlattığı, rahat bir sahibinki: anahtarı olan kendisi ve nakliyeci, iki anahtar, bir tane fazla değil. Burada, diyor, yalnızca fare ve rüzgâr, bir de sabahları sırtının çıtırtısı duyuluyor. Federasyon az ve altı ay gecikmeyle ödüyor ama kesin para ve onun yaşında kesin para tek önemli şey.

Yves her şeye gülüyor ve kendini ele verecek bir cevaba varmadan havadan bahseden bir yorumla sözünü kesiyor. Polisin ilgisini tuhaf bulan bir köylünün mizahı olabilir. Konuyu doğru anda değiştirmeyi öğrenmiş birinin alışkanlığı da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.