Gisèle Paquet

Gisèle Paquet 52 yaşında ve on dokuz yıldır üreticiler federasyonunun müfettişi. Trois-Rivières'de akçaağaç şurubu üreticisi bir adamın ve bir ilkokul öğretmeninin kızı olarak doğdu ve özsu kovaları ile ders defterleri arasında büyüdü. Québec'te ziraat okudu, bölgeye döndü ve tarladaki hayatı, tarladaki hayatı denetleyenin hayatıyla değiştirdi. Fıçılardan çocuklarından söz eder gibi söz ediyor ve çalışmasından şüphe edildiğinde alınıyor.

Yılın sekiz ayı karla kaplı bir verandası, kareli muşambalı bir mutfağı ve sabah beşte yaktığı bir odun sobası olan açık sarıya boyalı ahşap bir evde oturuyor. Masanın üstünde dantel bir örtü ve bir süt sürahisi duruyor. Duvarda ziraat diploması, bir kooperatif takvimi ve omzunda özsu kovalarıyla babasının bir fotoğrafı asılı.

Gri saçları alçak bir topuzda, teni açık ve çilli, ciddi yüzünün geri kalanıyla tezat oluşturan kırmızı çerçeveli gözlük takıyor. Kareli yünlü paltonun üstüne turuncu yansıtıcı yelek giyiyor ve kendisinin iki kez onardığı alüminyum bir klibi kolunun altında taşıyor. Ciddi ve gururlu, her sözcüğü tartıyor ve konuşmanın süresini sayıyormuş izlenimi veriyor.

Açığa dair anlattığı somut: üstteki mühürleri okumak için on ikinci sıranın yığınına çıktı ve bir fıçı ayağının altında sallandı. Şurup sallanmaz, diye tekrarlıyor, şurup üç yüz kilo gelir ve bu sudur. Dört yüz üreticiye ait on altı bin fıçının, bütün bir bölgenin birikimi olduğunu ve her mührün bir numarası olduğunu hatırlatıyor. Litresi, diyor, petrolünkinden değerli ve bir fıçının nereden geldiğini kimse sormuyor, çünkü seri numarası yok.

Dedektif aylarca süren hırsızlığı nasıl gözden kaçırabildiğini sorduğunda Gisèle kollarını kavuşturuyor ve mühürleri yönetmeliğin gerektirdiği gibi yılda bir kez kontrol ettiğini söylüyor. Görevini yerine getirmiş bir memurun öfkesi olabilir. Başka tarafa bakmamak için yönetmeliğe tutunan birinin katılığı da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.