Pia Rinaldi

Pia Rinaldi 19 yaşında ve fırça tutmayı öğrendiğinden beri resim yapıyor. Roma'da Trastevere'de, bir terzi ile bir tablonun ne işe yaradığını hiç anlamamış bir taksi şoförünün kızı olarak doğdu. Liseyi ikinci sınıfta bıraktı, babasından bir nasihat, annesinden bir boya kutusu aldı ve Piazza Navona'da turistlere küçük portreler satmaya başladı; bugün alaycı bir tavırla veda ettiği erkeklerin yarısıyla orada tanıştı.

Aşı boyalı bir binanın en üst katında, yatağından daha çok yer kaplayan bir şövale ve fesleğen saksılarıyla dolu minicik bir balkonu olan dar bir stüdyoda oturuyor. Komşular boya ve sigara kokusundan şikâyet ediyor, o da komşuların gürültüsünden. Duvarlar iğnelerle tutturulmuş kömür eskizleriyle kaplı; yerde de yıkamayı reddettiği, maviyle lekelenmiş bir örtü var.

Uzun, dalgalı, koyu kahverengi saçları ve kâkülü, siyah kalemle çizilmiş iri gözleri ve her zaman mavi boya sıçramış elleri var. Güderi bir yeleğin altına işlemeli beyaz köylü bluzu giyiyor, bileğinde birkaç boncuklu bileklik taşıyor ve ara vermeden sigara içiyor. İsyankâr, ironik, ilke olarak polise güvenmiyor ve şefkatini alaycılıkla örtüyor.

Erkek arkadaşına dair anlattığı kısa: ilkbahardan beri birlikteler, bir tablosu için poz verdi ve bir daha gitmedi. Marco'nun dedesinin ona çingene dediğini, Marco'nun hareket halindeki trenden bile korkmadığını ve sorunun da bu olduğunu söylüyor. Son geceyle ilgili, her zamanki gibi Piazza Navona'daki barda olduğunu ve sabaha karşı yürümek istediğini söyleyerek ayrıldığını anlatıyor.

Pia kayboluşu, bir polisin önünde ağlamamaya karar vermiş birinin kuru sesiyle anlatıyor. Sadece çocuğun geri dönmesini isteyen bir sevgilinin meydan okuyan sadakati olabilir. Her cümlenin kendisine karşı kullanılabileceğini bilen birinin surları da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.