Irina Sokolova

Irina Sokolova 41 yaşında ve hükümetlerin unutmayı tercih ettiği şeyler hakkında yazıyor. St. Petersburg'da bir gemi mühendisi ile bir edebiyat öğretmeninin kızı olarak doğdu ve arkasından kapıları kapatan bir dizi haberin ardından 33 yaşında Rusya'dan ayrıldı. Londra'da serbest çalışıyor: haber odası yok, patron yok ve gelecek ayın kirasının ödeneceğine dair hiçbir güvence yok.

Camden'de, kararmış tuğlalı bir binanın ikinci katında, tek yatak odalı bir dairede oturuyor: pencerenin altında ikinci el bir yazı masası, her yüzeyde kâğıt yığınları ve günde otuz kez çalıştırdığı bir elektrikli çaydanlık var. Duvarda yalnızca eski bir St. Petersburg haritası ve annesinin bir fotoğrafı asılı. Geç yatıyor, erken kalkıyor ve geceleri koridor ışığını hep açık bırakıyor.

Düz kestane rengi saçları alçak bir topuzda, teni açık ve gözleri çok okuyan birinin yorgun gri gözleri. İklim ne olursa olsun gri boğazlı kazağın üstüne siyah yün bir palto giyiyor ve aramak zorunda kalmamak için kalemini kulağına sıkıştırıyor. Hızlı konuşuyor, soruya soruyla cevap veriyor ve kimseyle röportaj yapmadığı zamanlarda bile karşısındakinin söylediği her şeyi not alıyor.

Çay gününe dair anlattığı kesin: Pavel ile saat 15.00'te otele iki sokak uzaklıktaki bir restoranda buluştu; adam her şeyi yedi, tatlı istedi ve hesaptan yakındı. Harikaydı, diye tekrarlıyor. Onunla gizli servisteki yılları üzerine bir kitap için röportaj yapıyordu ve her şeyi anlatmaya yetecek kadar ismi, tarihi ve öfkesi olduğunu söylüyor, ki bu hiçbir zaman sağlıklı bir birleşim değildir. Restoranlarda masa değiştirdiğini ve kapıya asla sırtını dönmediğini hatırlatıyor.

Dedektif kimin için çalıştığını sorduğunda, ödeyen kim için, tıpkı onun gibi, diye cevap veriyor ve konuyu değiştiriyor. Daha kötü sorular duymaya alışmış bir gazetecinin keskin açık sözlülüğü olabilir. Söylediğinden fazlasını bilen birinin savunması da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.