Marius Agostini

Marius Agostini 38 yaşında ve Nice'in altından geçen galerilerin her metresini biliyor. İşçi semti Riquier'de, bir liman işçisi ile bir çamaşırcının oğlu olarak doğdu ve 23 yaşında kanalizasyon şirketine temizlik yardımcısı olarak girdi. Bugün ana cadde bölgesinin sorumlusu, tek şikâyet almadan on beş yıl çamur; tünellerden kimsenin görmediği bir nehre bakan birinin sevgisiyle söz eder.

Pazarın arkasındaki sokakta iki odalı bir dairede yaşıyor; mavi çinili bir mutfağı, yemeklerini saatini çıkarmadan yediği bir masası ve lastik çizmelerini kuruttuğu bir balkonu var. Dul annesi alt katta oturuyor ve ona çocukluk lakabıyla sesleniyor. Günlerinin çoğunu geçirdiği şirket avlusunda, istif demir kapaklar meslektaşlarının iskambil masası oluyor.

Kısa ve adaleli, yüzü geniş ve esmer, burnu basık, kısa kıvırcık siyah saçlı ve iki günlük sakallı. Solmuş mavi, çamurla lekeli bir tulum, diz boyu lastik çizmeler ve fenerli bir kask giyiyor, kemerine kapak açmak için demir bir kanca asılı. Yüksek sesle konuşur, kolay alınır, polisten kuşkulanır ve o galerileri kimsenin onun kadar tanımamasıyla gurur duyar.

İşine gelince cadde altındaki galerilere uçtan uca baktığını, yüz seksen santim yüksekliğinde taş tonozlu olduğunu ve toplayıcının Paillon'a indiğini anlatıyor. Caddenin kapaklarının herhangi bir demir kancayla açıldığını ve toplayıcı çıkışının ızgarasında kışın beri değiştirilmesini istediği eski bir asma kilit olduğunu söylüyor. Hafta sonuna dair, bankanın müdür yardımcısının cumartesi 10.00'da yan kapıdan deri bir çantayla girdiğini ve kırk dakika sonra çıktığını belirtiyor.

Marius, alt yolun tamamını bilenin birinin oradan nasıl geçtiğinin sorulduğu ilk kişi olduğunu biliyor. Dedektif çeteye kılavuzluk ettiğini söylediğinde, demir kancayı kemerine vuruyor ve şehrin pisliğini temizlediğini, hırsız kılavuzu olmadığını söylüyor. Gücenmiş bir işçinin gururu, ya da yolu bildiğini örtmek için yüksek ses: kanca aynı biçimde şıngırdıyor.