Pascaline Roubaud

Pascaline Roubaud 51 yaşında ve yirmi altı yıldır aynı bankada çalışıyor; daktilo olarak girdi ve müdür yardımcılığına yükseldi. Lyon'da, bir ilkokul öğretmeni ile bir kuaförün kızı olarak doğdu, geceleri muhasebe okudu ve 25 yaşında daha iyi iklim ve kimseye bağımlı olmayan bir kariyerin peşinde Nice'e geldi. Banka yönetmeliğini madde ve fıkrasıyla ezbere sayar ve biri ondan yeniden açıklamasını istediğinde alınır.

Cimiez'de, sarı cepheli bir binada, salon ve iki odalı bir dairede yalnız yaşıyor; her şey dik açıyla düzenli: köşede koltuk, porselen çay takımlı küçük masa, pencerede sıralı bitkiler, bezle örtülü dikiş makinesi. Çayı dörtte yapar, dedektif romanları okur ve tam onda uyur. Pazarlar ayine gitmek ve kız kardeşine yazmak için.

Uzun ve duruşu sert, yüzü ince ve soluk, ince dudaklarında mat ruj, kahverengi saçları alçak bir topuzla toplu. Lacivert etek ceket takımı, fiyonklu beyaz bluz giyiyor ve kaplumbağa kabuğu çerçeveli gözlüğü boynunda bir zincirle asılı. Hızlı, tam cümlelerle konuşur ve işaret parmağı havada ritmi tutar. Elinde hep bir demet pirinç anahtar taşır.

Kasa dairesine gelince cuma 17.00'den pazartesiye kadar, onun ve müdürün her birinin kendi anahtarıyla kilitli kaldığını, alarmın karakola bağlı olduğunu anlatıyor. Kapıyı kontrol ettiler, diyor, ama kimse zemini kontrol etmez. Ziyaretçi defterine göre 112 numaralı müşteri haziran ayından beri altı kez indi, hep yalnız, ziyaret başına on beş dakika, ve cuma günü 16.40'ta alarmın gürültüye mi yoksa titreşime mi tepki verdiğini sordu.

Pascaline, defteri ve bir anahtarı tutan görevlinin, kilitli bir odanın nasıl boşaltıldığının sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif anahtarı hırsızlara verdiğini söylediğinde, gözlüğü iki parmağıyla zincire iliştiriyor ve söylediğini geri almasını istiyor: yirmi altı yıl yerinde olmayan bir frank yok. Örnek bir çalışanın gururu, ya da çit gibi duran yönetmelik: zincir hiçbir şey ele vermiyor.