Théo Brassac

Théo Brassac 29 yaşında ve geceleri lüks bir rezidansın tezgâhının ardında kimsenin gelmemesini bekleyerek geçiriyor. Rennes'de bir fırıncı ile bir hemşirenin oğlu olarak doğdu ve oyuncu olma fikriyle 22 yaşında Paris'e geldi; bu fikir dört seçmeden ve hiçbir rolden sağ çıktı. Üç yıldır Lys Rezidans'ta gece vardiyasında çalışıyor; misafirlerin gördüğü ilk ve hatırladığı son yüz o. Bir sahne çalışır gibi çok ve hızlı konuşuyor.

11. bölgede eski bir binanın yedinci katında, asansörsüz, bacalara bakan eğik bir pencereli ve koridorda ortak bir banyolu hizmetçi odasında oturuyor. Yerde bir şilte, bir elektrikli çaydanlık, teli eksik bir gitar ve yedi yıldır değiştirmediği 60'ların bir Fransız sinema posteri var. Gündüz kulak tıkacıyla uyuyor, öğleden sonra dörtte ne varsa yiyor. Annesi pazarları hâlâ oyuncu olmak isteyip istemediğini sormak için arıyor.

Dağınık kestane saçlı, açık tenli, her cümlede duygusu değişen ifadeli bir yüzü var. Sıcak gecelerde bile ilikli gri kapıcı ceketi ve ne kadar düzeltse de hep hafif eğri duran bir kravat giyiyor. Herkese cana yakın, konukların konuşmasını dinlemeyi seviyor ve sabahlara dayanmak için cam kapıya bakarak kısa yudumlarla içtiği bir termos kahve saklıyor.

Soygun gecesine dair anlattığı, vardiyada olan birinin anlatısı: 2.45'te zil çaldı, beş kişiydiler, polis ceketli ve kepli, biri camın ardından rozet gösterdi. Açtı. Bir söz söylemesine fırsat vermeden biri ikinci kat, sol, dedi. Sonra kelepçelendi, bir kapıyı açmaya götürüldü ve ağzı bantlı olarak korkuluğa bağlandı. Bir çığlık duydu, yalnızca bir, sonra sessizlik.

Théo, sabaha karşı beş yabancıya kapıyı açan bir kapıcının bilerek açmakla suçlanan ilk kişi olduğunu biliyor. Dedektif girenleri nasıl içeri aldığını sorduğunda elleri titriyor, sesi hızlanıyor ve gördüğünü aynı sırayla üç kez tekrarlıyor. Mağdur olmuş ve henüz duramamış birinin paniği olabilir. Anlatmayı seçtiğini unutmamak için hikâyeyi tekrar eden biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.