Charles Bravo'nun ölümü ve antimon
Balham, Londra, 1876
Bu dosya bir kurgu eseridir. Oyundaki karakterler, isimler, mekânlar ve olaylar gerçek kişileri yansıtmaz. Aşağıdaki metin, ilham kaynağı olan gerçek olayın kamuya açık kaynaklara dayanan olgusal bir özetidir.
30 yaşındaki avukat Charles Bravo, Aralık 1875'te genç ve zengin bir dul olan Florence Ricardo ile evlenmişti ve çift Londra'nın güneyindeki Balham'da The Priory adlı büyük bir konakta yaşıyordu. 18 Nisan 1876 akşamı, yemekten sonra yatak odasına çıktı, diş ağrısı için diş etine laudanum sürdü ve komodinindeki sürahiden su içti. Kısa süre sonra sıcak su isteyerek odadan çıktı ve hastalandı. Neredeyse üç gün süren acıdan sonra 21 Nisan'ın erken saatlerinde öldü.
Onu tedavi eden doktorlar, aralarında kraliyet ailesinin doktoru Sir William Gull da vardı, bunun antimon zehirlenmesi olduğu, büyük olasılıkla o dönemde atları tedavi etmekte bile kullanılan kusturucu tartar olduğu sonucuna vardı. Bravo doktorlara laudanumdan başka bir şey almadığını söyledi. Karısının refakatçisi Jane Cox sonradan, Bravo'nun zehri kendisinin aldığını itiraf ettiğini anlattı; sonra bu anlatımını değiştirdi. Soruşturma, Florence'ın çok daha yaşlı doktor James Manby Gully ile eski ilişkisini ortaya çıkardı ve Bravo'nun kısa süre önce kovduğu bir arabacıyı hatırlattı. İntihar ve kaza ihtimalinden de söz edildi.
Kaynaklar
Oyunda
Komodin Sürahisi
Londra'nın Balham semtinde bir konak, çarşamba, 1876. Salı akşamı saat 21.45'te avukat Ambrose Tilney, 30 yaşında, yatak odasının kapısını sıcak su diye bağırarak açtı ve koridordaki halıya yığıldı.
Konağın kendisinde aceleyle yapılan ilk soruşturma bir suç saptamadı. Ailenin ve basının baskısı, Temmuz 1876'da Balham'daki Bedford Hotel'de onlarca tanıkla açılan ikinci bir soruşturmaya yol açtı. Ağustos'ta jüri, bunun kasten cinayet olduğuna ama zehri kimin verdiğini gösterecek kanıt bulunmadığına karar verdi. Kimse suçlanmadı. Florence Londra'yı terk etti, adını değiştirdi ve 1878'de Southsea'de 33 yaşında öldü; dava bugün de çözülmüş değil.
