Gerçek bir olaydan esinlenildi

Alfredo Di Stéfano'nun kaçırılması

Karakas, Venezuela, 1963

Bu dosya bir kurgu eseridir. Oyundaki karakterler, isimler, mekânlar ve olaylar gerçek kişileri yansıtmaz. Aşağıdaki metin, ilham kaynağı olan gerçek olayın kamuya açık kaynaklara dayanan olgusal bir özetidir.

Ağustos 1963'te Real Madrid, Porto, São Paulo ve Millonarios'un da katıldığı dostluk turnuvası Küçük Kulüpler Dünya Kupası'nı oynamak için Karakas'taydı ve San Bernardino semtindeki Potomac Oteli'nde kalıyordu. 24 Ağustos cumartesi günü saat 6.00'dan biraz önce resepsiyon, Arjantinli Alfredo Di Stéfano'nun savunmacı José Santamaría ile paylaştığı odayı arayıp polislerin beklediğini bildirdi. Di Stéfano bunun bir yanlışlık olduğunu sandı ve aşağı inmedi. Kısa süre sonra kapı çalındı: otelin bir çalışanı ve kendilerini polis olarak tanıtan üç adam onu alıp götürdü.

Arabada, silah zoruyla, yıldız futbolcu bunun bir kaçırma olduğunu anladı. Öğleden sonra Venezuelalı gerilla örgütü Ulusal Kurtuluş Silahlı Kuvvetleri (FALN) eylemi basının önünde üstlendi. Komandoyu, Kübalı kökenli bir ressam ve İspanyol cumhuriyetçilerin oğlu olan, Máximo Canales savaş adını kullanan Paúl del Río yönetiyordu. Fidye talebi olmadı: amaç dünyanın dikkatini Rómulo Betancourt hükümetine ve Franco diktatörlüğüne karşı çekmekti. Di Stéfano bir saklanma yerinden ötekine götürüldü, iyi beslendi, iskambil kâğıdı ve domino oynadı, pazar günü Real Madrid'in kendisi olmadan oynadığı maçı radyodan dinledi.

Kaynaklar

Oyunda

Servis Kapısı

Karakas, pazartesi, 26 Ağustos 1963, saat 21.00. San Bernardino'daki Miramonte Oteli'nin lobisinde tavan vantilatörü boş koltukların üstünde dönüyor. Madridli Club Cibeles burada kalıyor; kulüp, Karakas Uluslararası Kulüpler Turnuvası'nda oynuyor.

26 Ağustos pazartesi öğleden sonra kaçıranlar onu Karakas'ta bir caddede, heyetin sığındığı İspanya büyükelçiliğine gitmesi için taksi parasıyla bıraktı. Sağ salimdi, ertesi gün São Paulo'ya karşı oynadı ve Madrid'e döndü. Del Río 1971'de tutuklandı, 1974'te bir barışma planı çerçevesinde serbest bırakıldı ve sanatçı olarak yaşamını sürdürdü; yıllar sonra futbolcuya hediye olarak bir tablo gönderdi. Di Stéfano sonunda kaçıranları bağışladığını söyleyecek, ama o üç günün korkusunun hiç peşini bırakmadığını da ekleyecekti.

Oyna